แต่งฟิคมาลงให้แกแล้วนะเฮีย..ลงสเปซไม่ได้ว่ะ มันเปลี่ยนใหม่เค้างงๆ พื้นหลังหายหมดเลยอ่ะ

บล็อกนี่เค้าสมัครทิ้งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว เพิ่งมาได้อัพตอนนี้แระ...โฮ่ๆๆๆ

อ่านแล้วเม้นด้วยนะเว้ยยยย!!

+:::+NEW PARADISE+:::+
Special Birthday for my best friend.....おたんじょうびオメデトウ。

Title : NEW PARADISE
Pairing : Niyaoki Kinoshita x Chiba Ryohei
Hiroyuki Miharu x Nakadoi Hiroki
Guest : Ishimaru Ayumi (ไอ้แนน)
Genre : A/u High school
Auther : Hiroyuki Miharu 「宏之みはる」

+:::+NEW PARADISE+:::+
Chapter 1 : NEW PARADISE Island

ณ มหานครโตเกียวอันแสนวุ่นวาย....
ผู้คนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ละลานตาบนท้องถนน...วันนี้อากาศช่วงเช้าไม่ร้อนเท่าไหร่ และยังเป็นวันสำคัญของเด็กผู้ชายคนหนึ่งอีกด้วย....ความจริงแล้วไม่ใช่วันสำคัญของเค้าแค่คนเดียวหรอกนะ
นิยะ นายมาสาย เสียงเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันทักทายเมื่อเด็กหนุ่มร่างสูงเพรียวก้าวลงจากรถเมล์ที่หน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งพร้อมกระดาษในมือ
รถติดว่ะ นิยะขยับแว่นที่ใส่นิดๆแล้วก้าวไปหาเพื่อน
ไปกันเหอะคนเยอะโคตรเลยตอนนี้ โอ๊ย!! ตื่นเต้น เด็กสาวทำท่าตื่นเต้น นิยะพยักหน้าด้วยความใจในหัวอกเพื่อนคนนี้....ก็วันนี้มันวันประกาศผลสอบเข้าไซกะที่ทั้งสองคนมาสอบเข้า....ไม่ตื่นเต้นก็แปลก (แต่แกไม่เห็นตื่นเต้นเลยนี่หว่า)
1612....1612...1612.... เสียงอายูมิพึมพำๆอยู่อีกบอร์ดใกล้ๆกันกับบอร์ดที่นิยะดูอยู่....
1570...1570.....1570..... นิยะไล่สายตาดูหมายเลขที่เรียงลงมาเรื่อยๆ.....
เย้!! 1612 มีเลขของชั้น นิยะ!! ชั้นสอบเข้าไซกะได้แล้ว!!! อายูมิตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนที่ยืนอยู่อีกบอร์ดใกล้ๆกันนั้น...นิยาโอกิยังยังดูบอร์ดนิ่งๆ
ไม่จริงน่า....
เจอเลขของนายมั้ย? อายูมิเดินเข้าไปถาม
ไม่ นิยะตอบเสียงอ่อย
อะไรนะ!! นายพูดว่าอะไรนะ? อายูมิตะโกนถามเนื่องจากเสียงคนอื่นรอบๆดังมาก
ไม่เจอ... นิยะทรุดลงอีก
อะไรนะ!! ชั้นไม่ได้ยินที่นายพูด
โว้ยยยย!!! บอกว่าไม่มีโว้ยยยยยยย!! นิยะหันมาตะเบ็งเสียงใส่
เฮ้ย?...จะบ้าเหรอ? หน้าอย่างนายเนี่ยนะจะสอบไม่ติด อายูมิมองอย่างตกตะลึง
ไม่จิงงงงงงงง!!!! นิยาโอกิตะโกนลั่น.....
.........และวันนั้นเองที่นิยาโอกิ คิโนชิตะคนนี้ต้องเดินคอตกกลับบ้าน (ขอโทษนะไอ้เฮีย โตเกียว) หลังจากที่ลงจากรถเมล์กลับมาถึงที่บ้านแล้ว...อายูมิก็พาเพื่อนไปส่งที่หน้าบ้าน
เฮ้ย นิยะ ไปนะ โชคดีเพื่อน เด็กสาวตบไหล่เพื่อนไปสองสามทีก่อนจะเดินเข้าบ้านตัวเองซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน....
....กลับมาแล้วครับ... นิยาโอกิเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเซ็งๆ
ยินดีต้อนรับกลับมาครับคุณหนู เพิ่งมีคำสั่งมาจากคุณท่านครับ พ่อบ้านเดินออกมาต้อนรับ
.....เหรอ? รู้เรื่องสอบแล้วสิ นิยะทำหน้าหน่ายๆก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟา

โครมมมม!!!

กระเป๋าใบใหญ่ถูกโยนลงมาจากชั้นบน พร้อมกับกระดาษที่แปะชื่อว่า Niyaoki Kinoshita นิยะสะดุ้งโหยง มองกระเป๋าเดินทางใบนั้นแล้วรีบหันไปมองพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความงง
นี่มันอะไรกัน?
คำสั่งจากคุณท่านก็คือ ถ้าหากคุณหนูสอบเข้าไซกะไม่ได้ คุณหนูต้องถูกย้ายไปเรียนที่ NEW PARADISE ครับ โชคดีนะครับคุณหนูคิโนชิตะ พ่อบ้านเดินเอาตั๋วเรือและบัตรเครดิตยัดใส่ในมือของนิยะ
ชั้นไม่ไป!! นิยะส่ายหน้า
เอาล่ะ ยามาดะไปส่งคุณหนูที่ท่าเรือเซ็นไดซิ พ่อบ้านไม่ฟังเสียงสั่งให้คนขับรถก็เดินมาลากทั้งนิยะและกระเป๋าไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าบ้าน แล้วทั้งแม่บ้านและพ่อบ้านคนอื่นๆก็ช่วยกันยัดคุณหนูที่กำลังดิ้นขลุกขลักเข้าไปในรถจนสำเร็จ

โครม โครม!!

เปิดเดี๋ยวนี้~!! นิยาโอกิทั้งทุบทั้งตะโกนอยู่ในรถ...ทุกคนในบ้านยืนโบกมือบ๊ายบายเมื่อรถแล่นออกไป........

.....ท่าเรือเซ็นได
ตั้งใจเรียนนะครับคุณหนูคิโนชิตะ ยามาดะโบกมือแล้วขับรถตู้ออกไปจากท่าเรือ ทิ้งให้นิยะยืนหงอยๆอยู่ตรงนั้นคนเดียวพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเอง....
เฮ่อ...พ่อนะพ่อ ร่างสูงถอนหายใจ ก่อนจะจำใจลากกระเป๋าของตัวเองเดินไปยังเรือที่จอดอยู่
ว่าไงพ่อหนุ่ม จะขึ้นเรือไปที่เกาะ NEW PARADISE ใช่ไหม? ขึ้นไปกับลุงก็ได้นะคิดไม่แพง ชายแก่เดินเข้ามาทัก นิยาโอกิเหลือบสายตาขึ้นมองก่อนจะพยักหน้าหน่ายๆ...ลากกระเป๋าตัวเองเข้าไปนั่งในเรือ
ออกเดินเรือ!! เรือค่อยๆแล่นออกจากท่าไปช้าๆ.....ห่างออกไปทุกทีๆ....บนเรือที่นั่งอยู่ก็มีผู้โดยสารนั่งมาด้วย 4-5 คน รู้สึกว่าน่าจะอายุพอๆกัน...นิยะนั่งเท้าคางมองออกไปด้านนอกเรือ.....นกนางนวลบินว่อนไปมาอยู่เหนือผืนน้ำสีครามสดใสสะท้อนแสงแดดพราวระยิบระยับ....
เฮ้ นาย จู่ๆก็มีเสียงทักขึ้น นิยะหันกลับมามอง
จะไปเรียนที่ NEW PARADISE ใช่เปล่า? เด็กหนุ่มคนที่นั่งตรงข้ามถาม
อืม... นิยะพูดเนือยๆ
ชั้นชื่อ ทานิอุจิ ชินยะ กำลังจะไปที่นั่นเหมือนกัน ส่วนนี่เพื่อนชั้น ชื่อ ฮิโรยูกิ มิฮารุ เด็กหนุ่มผิวเข้มแนะนำเสร็จสรรพและชี้ไปยังเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลอ่อนที่นั่งข้างๆ....
นิยาโอกิ คิโนชิตะ ยินดีที่ได้รู้จัก นิยะพูด
ท่าทางนายจะหัวดีนะ แล้วทำไมไม่สอบเข้าไซกะล่ะ? ชินยะพูด พิจารณามองร่างสูงตรงหน้า.....
แล้วนายล่ะ ทำไมถึงจะไปเรียนที่ NEW PARADISE ? นิยะถามกลับ...ไม่อยากจะพูดหรอกว่ากรูสอบเข้าไม่ติดเฟร้ย
เออ ลืมบอก ชั้นกับฮิโระเป็นคนที่เกาะนั้นอยู่แล้ว วันนี้แค่ออกจากเกาะมาเที่ยวกันเท่านั้นแหล่ะ ต้องซื้อของไปฝากน้องด้วย ชินยะพูด ข่าวล่ามาแรง ว่าปีนี้มีเด็กจากโตเกียวย้ายไปเรียนที่ NEW PARADISE เยอะเหมือนกันนะ แหงล่ะ เกาะเรามันสวย เนอะ ฮิโระ หันไปพยักหน้าให้เพื่อนที่นั่งเงียบมานาน ฮิโรยูกิพยักหน้ารับเบาๆ
เหรอ? นิยะทำหน้ารับรู้ไปงั้น แล้วแอบถอนหายใจเบาๆ...

หลังจากนั้น 15 นาที เรือก็จอดเทียบท่าที่เกาะ NEW PARADISE ชินยะช่วยนิยาโอกิยกกระเป๋าลงจากเรือให้ ส่วนเด็กผู้ชายที่ชื่อฮิโรยูกิก็เดินลงจากเรือไปด้วยความสงบเสงี่ยม (ช่างไม่ตรงกะอิมเมจกรูเล้ย โตเกียว) นิยาโอกิมองไปยังป้ายสีขาวตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ตรงหน้า.....ウェルカム トー ニウパラダイス アイランド....นิยาโอกิหยิบกล้องถ่ายรูปดิจิตัลของตัวเองออกมาจากกระเป๋าแล้วถ่ายป้ายนั้นไว้......ความจริงแล้วพอมองดีๆที่นี่มีธรรมชาติสวยงามมากทีเดียว....ถึงออกจะเป็นเกาะที่แปลกๆไปหน่อยก็เถอะนะ....
เฮ้ย นิยาโอกิ วะ ชื่อแกยาวว่ะ เรียก นิยะ สั้นๆได้มั้ยวะ? ชินยะตะโกนเรียก ตอนนี้ทั้งสองคนเดินขึ้นไปบนเนินแล้ว
เออ ได้ นิยะก้าวลงจากเรือ แต่ว่า....

ตูม!!

เผอิญว่าลุงแกมัดเรือออกซะไกลท่าเทียบไปหน่อย นิยะที่ไม่ทันสังเกตก็ก้าวพลาดตกน้ำไปทันที
ชินยะ!! ช่วยด้วย ชั้นว่ายน้ำไม่เป็น!! ร่างสูงตะเกียกตะกายยื่นกล้องไว้สุดมือ
เจ้าบ้า น้ำตื้นแค่อกเอง ชินยะตะโกนบอกแล้วหันไปหัวเราะกับฮิโรยูกิขำๆ

..............ตื้นแค่อกบ้านเตี่ยเมิงดิ๊!!!.........

นิยะตะเบ็งเสียงในใจ .........จะจมแล้ว!!!
เฮ่ย ฮิโระ ไปช่วยเจ้านั่นหน่อยสิ หันไปบอกเพื่อน
เออ ฮิโรยูกิวิ่งลงจากเนินแล้วหยิบเอาห่วงยางที่มัดอยู่ใกล้ๆนั้นวิ่งไปที่ริมท่าแล้วเหวี่ยงให้นิยะทันที

พลั่ก!!!

กระแทกหน้าเต็มๆ
เฮ้ย โทษที ฮิโรยูกิเกาท้ายทอยแล้วยิ้มแหยๆ....ส่วนนิยาโอกิก็คางเคล็ดไปอีกนาน แว่นที่กระเด็นไปเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่จมลงไปในน้ำพร้อมๆกับนิยะที่กำลังจะจมลงเช่นกัน.....

................................................................................
........................................................................................................

กลิ่นหอมอ่อนๆของซุปเต้าเจี้ยวลอยฟุ้ง.....นิยาโอกิค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆในห้องนอนเล็กๆ...ร่างสูงลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันมองไปรอบๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะก้มลงมองตัวเอง......ชุดใครวะเนี่ย ตัวใหญ่โคตร......แต่ก็ไม่สนใจ แว่นก็ไม่มี เลยเดินเกาหัวยุ่งๆออกไปจากห้อง...เสียงดังเอะอะมาจากชั้นล่าง....นิยาโอกิเอามือจับที่คางตัวเอง....บวมเลยแฮะ ไอ้หมอนั่นมันเหวี่ยงห่วงภาษาอะไรของมัน?....
ชินจัง มาช่วยยกจานหน่อยสิ เสียงใสๆแว่วมา
อ้าว? ตื่นแล้วเหรอนิยะคุงสลบไปนานเหมือนกันนะเนี่ย ฮิโรยูกิที่ยกแก้วน้ำชามาจัดเรียงที่โต๊ะทักด้วยสีหน้าร่าเริง
ขอบใจสำหรับห่วงนั่น นิยะพูดแบบประชดนิดๆ....แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้
ฮ่าๆ ไปขอบใจเรียวจังโน่นไป เค้าอุตส่าห์ว่ายน้ำไปช่วยนายนะ มาเรียวจังชั้นช่วย ฮิโรยูกิหันไปทักคนที่กำลังยกหม้อซุปเดินเข้ามา นิยาโอกิหันไปมอง
ฟื้นแล้วเหรอฮะพี่ชาย? ร่างเล็กในชุดกันเปื้อนสีแดงตัดกับผิวสีขาวใสส่งยิ้มให้......ร่างสูงค้างไปหนึ่งวิกับรอยยิ้มนั้น ก่อนจะพยักหน้างงๆ
ขอโทษนะฮะ ผมหาแว่นของพี่ชายไม่เจอ ร่างเล็กเอาจานวางลงบนโต๊ะ
มะ ไม่เป็นไรครับ...เอ่อ นิยะอึกอัก.....น้องนางเป็นใครวะ สวยจังเลย~
เรียวเฮฮะ แล้วพี่ชาย...
นิยะ ชินยะที่เพิ่งเดินเข้ามาพูดตัดหน้า แล้ววางหม้อข้าวลง
นี่น้องชั้น ชื่อเรียวเฮ ส่วนนี่ นิยะ นายเป็นหนี้น้องชั้นนะรู้ไว้ซะ ชินยะพูด เรียวเฮหัวเราะเบาๆ
ชินจังเวอร์ นี่ฮะข้าว ทานเยอะๆนะฮะ ตักข้าวใส่ถ้วยแล้วยื่นให้นิยาโอกิ ร่างสูงยื่นมือไปรับ
ขอบคุณ มือของนิยาโอกิแตะถูกมือนิ่มๆของอีกคนพอดี (ความจริงมันจงใจ โตเกียว) ร่างเล็กอมยิ้มนิดๆก่อนจะดึงมือตัวเองออก ชินยะกระแอมเบาๆ (มันหวงน้อง) ส่วนฮิโรยูกิยิ้มขำๆ
พวกนายทั้งหมดอยู่บ้านหลังเดียวกันเหรอ? นิยะถาม
ชั้นกับเรียวเฮน่ะใช่ แต่ฮิโระไม่ได้อยู่ที่นี่ ชินยะตอบ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานข้าวกัน
แล้วนายจะพักอยู่ที่ไหนล่ะ? เดี๋ยวชั้นไปส่งมั้ย? ฮิโรยูกิหันไปถามนิยาโอกิ
ไม่รู้สิ เดี๋ยวไปหาดูอพาร์ทเม้นต์แถวๆนี้ก็ได้ ร่างสูงตอบ.....แต่ก็แอบชำเลืองมองร่างเล็กที่นั่งระหว่างชินยะกับฮิโรยูกิบ้าง...มองนานไม่ได้เดี๋ยวชินยะมันเขม่นเอา...
ฮิโระจัง!!!~ เด็กผู้ชายอีกคนวิ่งเข้ามาในห้อง ทุกคนหันไปมอง.......นิยาโอกิละสายตาจากถ้วยข้าวตรงหน้าหันไปมองด้วยอีกคน....เด็กผู้ชายผมซอยสั้นสีน้ำตาลมีลักยิ้มข้างเดียวที่แก้มซ้ายตรงดิ่งไปกอดฮิโรยูกิไว้แน่น (กรี๊ดกร๊าดเคตตี้กอดช้าน โตเกียว)
เคตจังไปไหนมา? ลูบหัวแล้วถามน้องชาย
ไปในเมืองมากับฮิโระจังฮะ เคตจังตอบ ฮิโรยูกิชะงักนิดๆ
ฮิโระจัง? นิยาโอกิถามงงๆ....ฮิโรยูกิก็เรียกฮิโระจัง....แล้วมันก็นั่งอยู่ตรงนี้....แล้วฮิโระจังไหนอีกเนี่ย?
อ่อ ...ฮิโรกิน่ะเหรอ? ชินยะพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้างงงวยของนิยาโอกิ
....อ๋อ..ชื่อเหมือนกัน
เปล่า ฮิโรยูกิเป็นนามสกุล ชื่อจริงๆของฮิโระ ก็ มิฮารุ หมอนั่นมันไม่ชอบให้เรียกมิฮารุ เพราะชื่อมันเหมือนผู้หญิง ชินยะขยับมากระซิบใกล้ๆกลัวฮิโรยูกิได้ยิน
มีแต่ฮิโรกิที่เรียกฮิโระจังว่า มิฮะคุง ได้น่ะฮะ เรียวเฮหัวเราะเบาๆ (ไอ้แป๊ะมันกระซิบยังไงเรียวถึงได้ยินว่ะเนี่ย?)
งั้นเหรอครับ? นิยาโอกิส่งยิ้มให้ร่างเล็ก ก่อนจะโดนชินยะถองท้องเข้าให้
อย่าคิดจะจีบน้องชั้นเชียวนะบอกไว้ก่อน ร่างแกร่งพูดด้วยน้ำเสียงขู่ๆ นิยาโอกิพยักหน้ารับซีดๆ....ทำไมมันหวงจังวะ?

หลังจากที่ทุกคนกินข้าวเสร็จก็ช่วยกันเก็บโต๊ะ...ชินยะกับฮิโรยูกิออกไปเดินยืดเส้นยืดสายรับลมทะเลเย็นๆข้างนอก ส่วยเคตจังและเรียวเฮก็ช่วยกันล้างจานอยู่ในครัว....นิยาโอกิเดินตามเข้าไปในครัวด้วย (มันไม่เข็ด)
เอ่อ ให้ชั้นช่วยมั้ย? ร่างสูงถาม
ไม่ต้องหรอก พี่ชายออกไปเดินเล่นกับชินจังเถอะฮะ เดี๋ยวผมกับเคตจังจะช่วยกันล้างเอง เรียวเฮหันมาส่งยิ้มให้
แต่ว่า ชั้นมารบกวนกินข้าวที่นี่นะ ไม่ช่วยก็รู้สึกแปลกๆ นิยาโอกิมองรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นอย่างหลงใหล....คนอะไรน่ารักเป็นบ้า....นี่ถ้าชินยะไม่บอกว่าเป็นน้องชายนะ คงคิดว่าเป็นผู้หญิงไปแล้ว.....
งั้นให้พี่ชายคนนั้นเค้ามาทำส่วนของชั้นก็ได้นะเรียวจัง เคตะน้อยได้ทีหันไปพูดกับเรียวเฮ
ไม่ได้ เรียวเฮทำตาดุ
โห่~ ก็เค้าอุตส่าห์อยากทำทั้งที เคตะน้อยทำปากบู้
เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกเรียวเฮ ชั้นช่วยได้ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะทำจานแตก นิยะเดินเข้าไปทำในส่วนของเคตะน้อยต่อทันที ค่อยๆเช็ดจานที่เรียวเฮล้างทีละใบๆ
งั้นชั้นออกไปข้างนอกก่อนนะเรียวจัง เคตะน้อยวิ่งจู๊ดออกไปจากห้องครัวทันที เรียวเฮถอนหายใจเบาๆ
ท่าทางชินยะจะหวงนายมากเลยนะ นิยาโอกิหาเรื่องชวนคนสวยคุย เรียวเฮอมยิ้ม
ชินจังประสาท เรียวเฮหัวเราะ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วฮะ ถึงจะดูข้างนอกจะดุแต่ความจริงแล้วชินจังใจดีมากๆเลย ตอนเด็กๆชินจังจะพาไปเที่ยวงาน Pepper man เป็นประจำเลยละ
Pepper man? นิยาโอกิหันไปรับจานที่เรียวเฮยื่นมาให้
เป็นงานเทศกาลของเกาะนี้น่ะฮะ จัดขึ้นทุกสิ้นปี เค้าจะแข่งกินพริกกันสนุกมากเลย ชินจังเคยลงแข่งด้วยแล้วก็ชนะด้วยนะ เรียวเฮพูดถึงพี่ชายท่าทางมีความสุข....รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาจากริมฝีปากสีแดงสวยนั้นสะกดใครบางคนได้ไม่ยาก......เข้าใจแล้วว่าทำไมชินยะถึงหวงเรียวเฮนัก....
แต่มีครั้งหนึ่งที่ชินจังแพ้
แพ้ใครเหรอ? อย่างหมอนั่นไม่น่าจะแพ้ใครนะ นิยาโอกิหัวเราะขำๆ
เคตะ... เรียวเฮเบาเสียงลง....มือเรียวสวยหยุดล้างจานไว้เพียงเท่านั้น.....นิยาโอกิมองสายตาเหม่อๆของร่างบางด้วยความสงสัย...สงสัยในชื่อที่คนๆนี้เอ่ยถึง...ชื่อที่ทำให้ร่างบางดูซึมลงไป.....-------- เคตะ? ใครกัน?
เอ่อ เรียว...
เฮ้ย มาอยู่นี่เองนิยะ ชั้นรู้ละว่านายจะพักที่ไหนดี ชินยะโผล่เข้ามาในห้องครัว นิยาโอกิชักมือกลับจากไหล่เล็กของเรียวเฮทันที
เออ ขอบใจ ร่างสูงหันไปยิ้มให้ชินยะก่อนจะวางจานในมือลง
งั้นพี่พาเจ้านี่ไปดูอพาร์ทเม้นต์ก่อนนะ ชินยะบอกเรียวเฮที่ยังยืนหันหลังนิ่งๆอยู่ที่เดิม ก่อนจะจัดการลากนิยาโอกิออกมาจากห้องครัวด้วยความรวดเร็วจนถึงหน้าบ้าน
....ฮึก....ฮึก... น้ำตาเอ่อออกมาจากดวงตาคู่สวย...เรียวเฮยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มตัวเองเบาๆ............เพียงแค่เอ่ยชื่อคนเมื่อกี้ก็เจ็บแปลบๆที่หัวใจ....ยังไงก็ยังลืมเค้าไม่ได้เลย.........ทำยังไงก็ลืมไม่ได้................

.......................................................................................................